Nowe klasy społeczne
W XIX wieku rolnictwo straciło na znaczeniu. Bogactwo przestało pochodzić głównie z dóbr ziemskich, lecz z przemysłu i handlu, dzięki którym niektóre rodziny szybko zbijały ogromną fortunę. Tak rodziły się nowe klasy społeczne-wielka burżuazja i proletariat. Miasto przyciągało mieszkańców wsi, ponieważ potrzebowało coraz więcej robotników w przemyśle. Do uprawy roli coraz częściej używano maszyn, zastępujących ludzi. W latach czterdziestych XIX wieku rozwój przemysłowy został zahamowany przez pierwszy kryzys. Pojawiło się bezrobocie, co stało się dramatem dla robotników skupionych w miastach i utrzymujących się z pracy w fabrykach. Aby bronić swych interesów i praw, robotnicy łączyli się, tworząc związki zawodowe. Rządy podejrzewały, że te organizacje przygotowują rewolucję i próbowały hamować ich powstanie. Stopniowo jednak związki zawodowe uzyskiwały prawa. Pierwsze związki narodowe pojawiły się w 1824 roku w Anglii i grupowały ludzi jednego zawodu. We Francji, Niemczech i Austrii zyskały prawo działalności dopiero w końcu stulecia. We wszystkich dziedzinach, także w sztuce, istniały przeciwstawne idee. Przekształcenia społeczne doprowadziły do powstania prądów czysto rewolucyjnych.